Rijksweekschool Amersfoort 1961 - 1966

Reünie







Klasgenoten Rijkskweekschool 1961 - 1966





Oetse Oosterveld





In welke jaren zat je op de kweekschool?


1961 - 1966 (met een herexamen in januari 1967)




Herinneringen aan leraren / leraressen.


Ik herinner me heel goed dat we van de heer Gerritsen broodjes klei in de kelder moesten stukhakken, want dan kon dat weer gebruikt worden.
We kregen een goed cijfer voor handvaardigheid, ondanks het feit dat we vrij lang in de kelder aan het hakken waren. (diverse lessen)
Ja, en dan het zoldertje waar je op kroop als er het volgende uur een proefwerk aan zat te komen.

Ook de geweldige muzieklessen van mevrouw Nieweg: wàt een mens en wàt een gedrevenheid. Zo’n enthousiaste uitstraling zie je praktisch nergens meer. Velen raakten in de ban van haar enthousiasme, hetgeen tot uiting kwam o.a. in een optreden in een of andere kerk met een fluitensemble geformeerd door leerlingen uit onze groep.

Dan de heer Bello, leraar Frans, die dweepte met alles wat Frans was en op die manier ons de liefde voor deze taal probeerde bij te brengen. Bij mij is het gelukt, ik spreek het vrij vlot en vloeiend en heb het jarenlang bijgehouden tot voor kort.
Niet te vergeten mevrouw Feekes. Ondanks haar glazen oog had ze goed in de gaten of je het wist of dat je zat te spieken. Verder was mevrouw De Beer een leuk mens, waar ik regelmatig mee reisde in de trein. Ze vertelde altijd haar belevenissen die ze had meegemaakt op haar vele buitenlandse reizen.

De heer Algera, voormalig inspecteur en schrijver van methodes, heeft na zijn langdurige ziekte, (ik heb hem nog een fruitmand gebracht in Velsen), ons een paar honderd vragen gegeven, die we met z’n allen hebben gemaakt. ”Als je die weet”, zo zei hij, ”dan ben je voor dat vak geslaagd.” En zo geschiedde.





Leuke herinneringen en anekdotes.


Een van de leukste herinneringen aan deze school was wel de gezamenlijke zeiltocht vanuit Spakenburg met Jaap ter Haar. Zijn broer of oom stelde z’n botter beschikbaar en zo maakten we een geweldige tocht over het IJsselmeer.
Wel werd Marijke ziek en is toen later geloof ik naar huis gebracht. Mijn ouders zijn nog in Huizen gekomen om of benzine of petroleum te brengen, wat het nou precies was dat weet ik niet meer. Wel weet ik dat de A-Ford motor van de botter eerst warm moest draaien en dan kon je over gaan op petroleum (veel goedkopere brandstof).

Verder liepen Jaap en ik stage op de Technische School aan de Leusderweg en vooral op de vrijdagmorgen was het altijd feest. De schoolbakkerij verkocht omstreeks 10.00 uur alle gebakken lekkernijen en Jaap bracht uit Spakenburg vers gerookte makrelen mee, die we boven op een zolderkamertje van de school zaten op te peuzelen. Een combinatie van niks: gebak/koekjes met gerookte makreel. Maar o.k., we hadden er schik en dat is ook belangrijk.

En dan niet te vergeten het biljarten in het cafeetje achter onze school. Vaste prik daar, biljarten, kopje koffie o.i.d. en je brood opeten. Bijna dagelijks zaten we daar tussen de middag, best gezellig en ontspannend.





Wat ben je na de kweekschool gaan doen?


Na het examen in 1966 (september) kreeg ik een baan aangeboden in Waardenburg op een kleine basisschool, ingaande 1 november. Ook was er een leuk huis bij maar..... dat kreeg je als je getrouwd was. Ja, wat nu? Dan maar trouwen en we kregen het huis. In januari herexamen gedaan en geslaagd, dus de akte 41b had ik ook. Was eerst m’n scriptie over Aart van der Leeuw niet in orde, zonder er ook maar iets aan te veranderen werd het met een goed cijfer beloond. Dwarsliggerij ???????
In Waardenburg heb ik 4 jaar gewerkt en op 1 september 1970 werd ik benoemd tot ’hoofd ener school’ in Dalerveen, een klein dorpje/gehuchtje bij Dalen (Coevorden). Daar heb ik de hele boel op z’n kop gezet, gezien de vele verouderde methodes die daar gehanteerd werden. Erg leuk gewerkt en evenals in Waardenburg heb ik ook daar regelmatig contact met oud-leerlingen en zelfs nog met oud-ouders.

Ondanks het zeer plezierige werken en diverse andere aktiviteiten die je hebt op een dorp, vloog ik na een jaar of 4 toch tegen de muren op vanwege het feit dat ik te weinig impulsen en uitdagingen van buitenaf kreeg. Het werd oppassen dat je niet verzandde in steeds maar weer hetzelfde stramien - uitdagingen bleven uit. Dus..... jawel, aan de kuierlatten. Solliciteren. Na enkele brieven geschreven te hebben, werd ik uitgenodigd voor een gesprek in Eibergen. Na diverse commissies doorlopen te hebben, stond ik met nog 5 anderen op de lijst van gegadigden. Wie nummer 1 zou worden hing af van een psychologisch onderzoek dat in Enschede afgenomen zou worden. Dat heb ik geweten. Het duurde een hele dag - en maar schrijven, praten en schrijven etc. etc. Toen was ik het zat en om vier uur ’s middags zei ik tegen de ’psycholoog’: ”het is nu mooi geweest, ik ga naar huis.” En zo ging ik weg. Ik was het spuugzat!!
Na enkele weken kreeg ik bericht dat ik op het gemeentehuis in Eibergen moest komen en men vertelde mij dat ik die benoeming kreeg.

Met ingang van 1 april 1975 kon ik daar beginnen. Eerst in noodlokalen, vervolgens in 1979 in een splinternieuwe school in de nieuw te bouwen wijk aan de andere kant van het dorp. De school liep voortreffelijk en het leerlingenaantal groeide en groeide, maar het aantal lokalen bleef gelijk. Zolang er op andere scholen ook nog ruimte (lokalen) over was, werd er niet bijgebouwd. Tot op heden is het passen en meten met de ruimte en bijbouwen doet men niet zo gauw.
Eind december 2003 deed zich de mogelijkheid voor om gebruik te maken van de FPU regeling die voor mij gunstig uitviel en zo heb ik dus afscheid genomen van mijn werkzaamheden in het basisonderwijs. En dat hebben ze geweten!





Hoe gaat het nu met je?


Ik kan wel zeggen dat ik het nu drukker heb dan tijdens m’n schoolse periode.
Behalve het secretariaat van een caravanclub met alleen maar Zweedse caravans, wat erg leuk is gezien de diverse evenementen die je organiseert, ben ik ook nog Berkelschipper geworden. Schipper op een Berkelzomp, een speciale boot die vroeger in de Achterhoekse wateren veelvuldig voorkwam.
Wat het varen betreft, ik heb heel veel gevaren met platbodems in Friesland. Een van de ouders van school wist dat en heeft mij toen benaderd om tot het gilde van schippers toe te treden. Nee zeggen is erg moeilijk en als je dan weet dat je mensen kan helpen door toch te assisteren en wat handigheidjes bij te brengen, dan doe je dat. Helemaal als je weet dat een heleboel mede-schippers nog nooit gevaren hebben.
Het loopt prima en we vervoeren veel toeristen, die we dan de Berkel met zijn ijsvogeltjes laten zien.

Behalve bovenstaande maak en presenteer ik radioprogramma’s voor de lokale omroep Berkelland FM, (Eibergen, Neede, Borculo en Ruurlo) en ga ik regelmatig op stap om interviews op te nemen. Het radiogebeuren combineer ik zoveel mogelijk met m’n free-lance fotografie voor de website van Berkelland. Verder heb ik een vrij grote tuin, een geweldige hond die overal mee naar toe gaat, ook op vakanties, waar dan ook en een..... eega die erg veel van tuinieren houdt.





Ruimte voor opmerking of commentaar.


Na 40 jaar elkaar terug zien, wat een belevenis lijkt me dat, in vergelijking met toen, niet terug te herkennen of toch???? Heel erg leuk, grijze haren, rimpels en alles wat met het leven te maken heeft. Wat een feest!!!





Contact.


Website: Berkelland
Website: Caravanclub Dutch SMV Friends
Website: Varen met de Berkelzomp

E-mailadres: oetse[at]dutchsmvfriends.nl

Let op: bovenstaand e-mailadres is beveiligd tegen spam!
Nadat het mailtje is opengeklikt, moet je handmatig de [at] veranderen in een apestaartje!






Foto's.




Oetse met Nel en hond Borre in de tuin





Oetse presenteert een radioprogramma





Trouwe honde-ogen van Borre





De drie zoons: Rob, Marco en Bas








Klik hieronder op ’Terug naar de homepage’
om weer naar de alfabetische lijst met klasgenoten te gaan.







<<  Vorige klasgenoot                                         Naar alfabetisch overzicht  >>


Naar boven                     Terug naar de homepage